Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies w ustawieniach swojej przeglądarki. Dowiedź się więcej. [x]
Decyzja nr 4/2015 z dn. 11 lutego 2015 Min. Spraw Wewnętrznych dot. wyrażenia zgody na wykonywanie ratownictwa wodnego przez Rejonowe WOPR w Lesznie
 
 
 

Historia WOPR

Zarządzenie nr 74 Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia 11 kwietnia 1962 roku stanowiło podstawę powołania Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.
Pierwsze nauczanie pływania zorganizowano w starożytnym Rzymie. Pływanie traktowane było jako jeden ze środków prowadzących do prawidłowego rozwoju fizycznego. Starożytnych czasów sięgają też zapisy o ratowaniu życia ludzkiego.
W 1767 roku powstało pierwsze na świecie w Amsterdamie towarzystwo ratowników wodnych - Towarzystwo Ratowania Ludzi Utopionych. W 1775 r. z inicjatywy ks. Adama Czartoryskiego wydano w Warszawie pierwszą w języku polskim broszurę o ratowaniu ludzi.
Najstarszym polskim źródłem informacji o ratowaniu na wodach jest zapis z 1604 r. o ufundowaniu w Sandomierzu przez Hieronima Gostomskiego klasztoru i szpitala, którego zakonnicy mieli między innymi za zadanie niesienie pomocy ofiarom Wisły. Pod koniec XVIII wieku powołano w Krakowie Pogotowie Ratunkowe dla tonących, a w 1820 roku we Lwowie wydano książkę pt. "Nauka i sztuka pływania", w której autor Karol Hojnic opisuje między innymi metody holowania ratowanych. W 1839 roku na terenie Królestwa Polskiego wydano przepisy, które dopuściły stosowanie resuscytacji (ożywienie).
Pierwszą organizacją na ziemiach polskich było powstałe w 1894 roku w Kaliszu "Cesarskie Towarzystwo Ratowania Tonących", a jego członek dr Leon Wernic w 1902 r. wydał podręcznik pt. "Jak ratować tonących", w którym obok typowo lekarskich wskazówek udzielania pierwszej pomocy zamieszczono osiem przepisów na korzystanie z kąpieli.
W 1908 roku działało w Warszawie Petersburskie Towarzystwo Ratowania Tonących, które niosło pomoc wszystkim korzystającym z wody w rejonie Warszawy.
W 1926 roku Polski Związek Pływacki powołał Komisję ds. Ratownictwa Wodnego z siedzibą w Siemianowicach, która w 1927 r. dzień 29 czerwca ogłosiła Dniem Ratownika Wodnego.
Z inicjatywy Dymitra Bogajewskiego w 1952 roku Ratownictwo Wodne weszło do programów szkolenia studentów Warszawskiej Wyższej Uczelni Wychowania Fizycznego. Niezbędne materiały do nauczania opracował i zebrał prof. dr hab. Mieczysław Witkowski.
W następnych latach ratownictwo wodne zostało ujęte w programach nauczania studentów wszystkich uczelni Wychowania Fizycznego w kraju.
Koncepcyjny rozwój ratownictwa wodnego w Polsce rozpoczął się w 1958 r. publikacjami prof. dr hab. M. Witkowskiego (b. rektora Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie) z zakresu ratownictwa wodnego oraz zorganizowanym w Katowicach pierwszym kursem instruktorów ratownictwa wodnego.
W 1959 roku utonęły 1133 osoby (25% to wypadki utonięcia nieletnich) i wówczas zrodziła się idea stworzenia służby ratownictwa wodnego. W latach 1964 - 1965 trwała ożywiona dyskusja w prasie i radiu, czy WOPR ma być samodzielną organizacją czy też nie.
W dniach 6 i 7 listopada 1965 roku odbył się w Poznaniu I sejmik WOPR. W trakcie sejmiku wytyczone zostały cele i zakres działania WOPR oraz wybrano w 12-to osobowym składzie władze centralne, które opracowały statut specjalistycznej stowarzyszenia.
Na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 października 1967 r. WOPR uzyskało osobowość prawną.
W latach 1965 - 1969 wprowadzono regulaminy, instrukcje i programy szkolenia, a także opracowano projekt programu działania. Projekt programu działania na lata 1969 - 1973 został przyjęty przez I Krajowy Zjazd WOPR, który odbył się 20 kwietnia 1969 roku w Warszawie. Podczas tego zjazdu wytyczono zasadnicze kierunki działania, określono rolę oraz zadania WOPR i jego terenowych ogniw. WOPR przejęło wszystkie sprawy związane z ratownictwem wodnym od Polskiego Związku Pływackiego i rozpoczęło na szeroką skalę szkolenie od stopnia młodszego ratownika poprzez ratownika, starszego ratownika, instruktora do stopnia instruktora-wykładowcy.
Wymagania stawiane, którzy chcą realizować się w WOPR są wysokie i precyzyjne:
MŁODSZY RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć;
RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć i umieć;
STARSZY RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć, umieć i kierować;
INSTRUKTOR WOPR - powinien wiedzieć, umieć, kierować i nauczyć.
W 1962 r. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe liczyło 6021 członków,
w 1984 r. - ponad 70 tysięcy,
w 1998 r. - 62 481,
w 2003 r. - około 64,5 tysięcy.
Corocznie do WOPR wstępuje kilka tysięcy nowych członków, w tym:
w 1995 - 8 514,
w 1996 - 7 871,
w 1997 - 7 880,
w 1998 - 7 998,
w 1999 - 11 206,
w 2000 - 10 105.
Podobna liczba członków z różnych względów opuszcza nasze szeregi i tak w:
1995 - 6 654,
1996 - 8 081,
1997 - 6 141,
1998 - 8 281,
1999 - 8 752,
2000 - 8 252.
Do WOPR zgłaszają się szerokie rzesze młodzieży, z której najsprawniejsi, najbardziej odpowiedzialni i zaangażowani zostają ratownikami wodnymi, pozostali doskonalą swoje umiejętności pływackie, mają szansę uprawiania sportu i rekreacji ruchowej.
W - WYCHOWUJE
O - ORGANIZUJE
P - POMAGA
R - RATUJE
Na początku lat 70-tych prowadzono działania profilaktyczne obejmujące:
- działalność profilaktyczna w jak najszerszym zakresie w celu zagwarantowania pełnego bezpieczeństwa osób korzystających z wypoczynku nad wodą,
- organizowanie nauki pływania z młodzieżą i osobami dorosłymi,
- zabezpieczenie czynnych kąpielisk w czasie sezonu rekreacyjnego,
- jak najszersze rozpropagowanie aktualnych ulotek i haseł o tematyce bezpieczeństwa nad wodą wydane przez KG MO i ZG WOPR,
- podnoszenie przez wszystkich członków kwalifikacji w zakresie ratownictwa i reanimacji.
W 1979 r., w trakcie obchodów Międzynarodowego Roku Dziecka, WOPR skoncentrowało się na prowadzeniu podstawowej nauki pływania z dziećmi. W latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia WOPR organizował kursy na stopnie ratowników i instruktorów WOPR. Prowadzone była nauka pływania pogadanki na temat bezpieczeństwa na wodach w szkołach, na koloniach i miejscach zorganizowanego wypoczynku letniego. WOPR zabezpieczał imprezy na wodzie, w tym spływy kajakowe, zawody pływackie, regaty żeglarskie z Mistrzostwami Polski włącznie. WOPR z Policją prowadził wspólne patrole na wodach ogólnie dostępnych, a także wspólne działania z organizacjami zajmującymi się ekologią i czystością wód.
W Polsce najczęściej przypadki utonięć mają miejsca w jeziorach, rzekach i gliniankach.
W 1993 roku utonęło 861 osób,
w 1994 r. - 1430 osób (największa liczba w historii WOPR),
w 1995 r. - 1127 osób,
w 1996 r. - 709 osób,
w 1997 r. - 936 osób,
w 1998 r. - 826 osób,
w 1998 r. - 826 osób,
w 1999 r. - 925 osób,
w 2000 r. - 525 osób.
Misją WOPR jest zmniejszenie liczby osób tonących, a celem strategicznym - organizowanie pomocy oraz ratowanie życia lub zdrowia osób na wodach. WOPR realizuje się zasadniczo na trzech obszarach tj.: Prewencja, Pływanie, Pomoc (3P).
Struktury organizacyjne WOPR tworzone są zgodnie z podziałem administracyjnym kraju w miejscach występowania kąpielisk i pływalni. WOPR ma na względzie art. 54 ust. 2 ustawy o kulturze fizycznej, który stanowi, że "zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych oraz uprawiających sporty wodne należy do osób prawnych i fizycznych prowadzących nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organów administracji rządowej i właściwych terytorialnie gmin". W powiatach i gminach pojawia się WOPR zgodnie z oczekiwaniami władz oraz administracji państwowej i samorządowej, w tym ochrony cywilnej w celu działaniu na rzecz bezpieczeństwa na wodach.
WOPR posiada jednostki z osobowością prawną na szczeblu wojewódzkim i w części powiatowym (rejonowym obejmującym kilka powiatów), w których działa wiele setek drużyn, zatrudnia pracowników administracyjnych, ratowników i szkoleniowców. WOPR opiera się przede wszystkim na działalności społecznej, członkowie pracują na rzecz organizacji ponad 1 200 000 godzin rocznie (średnio po 20 h na osobę). Wielu ratowników WOPR pracuje zawodowo na pływalniach krytych oraz sezonowo na kąpieliskach i pływalniach odkrytych.
WOPR jest wiodącą organizacją pozarządową zajmującą się ratownictwem wodnym, zdolną do zabezpieczania obiektów rekreacyjnych i sportowych, która działa na mocy Ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 r. W art. 55 ust. 2 niniejsza ustawa zawiera zapis: "Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub narażone są na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (...)".
WOPR realizuje swój cel strategiczny na wiele sposobów, w tym organizując wodną służbę ratowniczą. Ratownicy WOPR angażują się w przedsięwzięcia na rzecz ochrony środowiska naturalnego, w szczególności wodnego. Programowanie i prowadzenie profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa na wodach i ochrony środowiska wodnego pozwala kreować nową jakość korzystania z wód.
Eksperci WOPR są przygotowani do ujawniania zagrożeń bezpieczeństwa osób pływających i kąpiących się oraz występowania do właściwych podmiotów o usunięcie zagrożeń lub wstrzymanie eksploatacji obiektów oraz urządzeń wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych położonych nad wodą, a także do wydawania ekspertyz i opinii w zakresie bezpieczeństwa wodnego.
Do istotnych możliwości WOPR należy dokonywanie przeglądów kąpielisk i pływalni oraz wskazywanie zagrożeń na obiektach lub w urządzeniach.
Prowadzone szkolenia specjalistyczne z zakresu ratownictwa wodnego i doskonalenie umiejętności ratowniczych a dalej określanie uprawnień do prowadzenia działań ratowniczych oraz nadawanie stopni, w zależności od posiadanych kwalifikacji, stanowi gwarancję dobrego przygotowania kadry WOPR.
Nauczanie i doskonalenie umiejętności pływania jest elementem szerokiej profilaktyki realizowanej przede wszystkim w środowisku dzieci i młodzieży, a funkcji egzaminowania i wydawania dokumentów (dyplomy, karty pływackie) oraz odznak potwierdzających umiejętność pływania nie sposób przecenić.
WOPR inicjuje i podejmuje prace badawcze w zakresie bezpieczeństwa na wodach, opiniuje sprzęt przydatny w ratownictwie wodnym. W tym przede wszystkim wymienia doświadczenia i współpracuje z pokrewnymi organizacjami krajowymi i zagranicznymi w szczególności z niemiecką.
W 1910 roku została powołana "Międzynarodowa Federacja Ratownictwa i Sportów Użytkowych" (FIS) z siedzibą w Madrycie. W 1970 r. podczas Kongresu w Warnie Międzynarodowej Federacji Ratownictwa i Sportów Użytkowych (FIS) WOPR został jej członkiem. FIS na kolejnym Kongresie w Cardiff w roku 1994 wstąpił do International Lifesaving - Międzynarodowej Organizacji Ratownictwa Wodnego, tworząc Federację Europejską (ILS Federation of Europe).
W Sandomierzu, w dniach 1-3 października 2004 r. odbyła się pod przewodnictwem prof. dr hab. Tadeusza Koszczyca przewodniczącego Rady Naukowej WOPR Międzynarodowa Konferencja Naukowa pt. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w jednoczącej się Europie, która uwieńczyła obchody 400-nej rocznicy ufundowaniem przez Hieronima Gostomskiego klasztoru i szpitala w Sandomierzu, w której wzięło udział ponad 150 osób z kraju i zagranicy, w tym: Wiceprezydent International Lifesaving Federation i Prezydent International Lifesaving Federation of Europe - dr Klaus Wilkens; Wiceprezydent ILS i Prezydent ILS Federation Regionu Ameryk - Chris Brewster, Sekretarz Generalny ILS Federation Regionu Azji i Pacyfiku - Greg Nance.
Prowadzona działalność sportowa na terenie kraju prowadzi do wzrostu sprawności ratowników i jest doskonałym elementem marketingowym WOPR. Reprezentanci Polski w ratownictwie wodnym byli mistrzami świata, Europy, wygrywali wielokrotnie zawody międzynarodowe.
WOPR z dużym zainteresowaniem spogląda na przemiany zachodzące w obszarze ratownictwa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nadzoruje działalność WOPR, a ważnymi organami administracji państwowej są Minister Edukacji Narodowej i Sportu oraz Minister Zdrowia. Zachodzące przemiany w Polsce zmusiły WOPR do przeobrażeń organizacyjnych, modernizacji, w części, zbudowania nowego systemu finansowania, ubezpieczeń, badań profilaktycznych, łączności, szkolenia oraz zbierania, gromadzenia, przetwarzania i przekazywania informacji.
W poszczególnych jednostkach wojewódzkich WOPR są tworzone Grupy Operacyjne (GO), przygotowywane do współdziałania z organami administracji rządowej, samorządowej i innymi podmiotami zainteresowanymi obronnością, bezpieczeństwem i porządkiem na wodach oraz ochroną środowiska, a także do udziału w operacjach i prowadzenia lub udziału w akcjach ratowniczych podczas zagrożeń powszechnych, katastrof naturalnych, awarii technicznych, w tym przede wszystkim powodzi.
Członkowie GO WOPR są szkoleni na kursach specjalistycznych i ciągle doskonalą umiejętności w trakcie okresowych ćwiczeń, co pozwala działać w warunkach ekstremalnych, w tym w warunkach zimowych, we współpracy z jednostkami Państwowej Straży Pożarnej (PSP), Policji i Obrony Cywilnej oraz pozostawać w dyspozycji wydziałów zarządzania kryzysowego urzędów wojewódzkich.
Obsadę GO WOPR na jednej zmianie powinno stanowić pięciu ratowników wodnych, w tym kierownik grupy - żeglarz stermotorzysta, instruktor płetwonurkowania lub instruktora WOPR, pozostali powinni być stermotorzystami, z uprawnieniami kierowców kategorii B i E, przeszkoleni w ratownictwie medycznym wg standardów PSP.
Środki na utrzymanie i szkolenie koordynatorów GO WOPR pochodzą z budżetu centralnego WOPR. W standardzie wyposażenia GO WOPR znajduje się: samochód towarowo-osobowy z wyciągarką i hakiem holowniczym, łódź motorowa z silnikiem zaburtowym, przyczepa podłodziowa, radiotelefon stacjonarny i nasobne, zestaw medyczny WOPR R-1, nosze ortopedyczne, kompresor spalinowy i sprzęt nurkowy.
Wyspecjalizowane instytucje zarządzania kryzysowego powinny postrzegać WOPR jako podmiot z przygotowanymi strukturami organizacyjnymi do prowadzenia działalności ratowniczej na wodach, jako nowoczesne na miarę XXI wieku stowarzyszenie ratowników wodnych.

Materiały te pochodzą ze strony ZG WOPR

Historia Kaliskiego Okręgu
Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących

Wacław Nowak

    Początki ratownictwa kaliskiego sięgają końcowych lat XIX w. Prasa kaliska donosiła wówczas, że już w latach osiemdziesiątych funkcjonowało w mieście kółko wioślarskie, na czele którego stał Józef Radwan. Była to jednak działalność nieformalna, zakazana przez władze carskie. Wszelkie próby zalegalizowania jej były stanowczo odrzucane przez ówczesnego warszawskiego generała-gubernatora Josifa Hurkę, zaciekłego rusyfikatora. Niezrażona jednak tym grupa kaliskich wodniaków nadal urządzała, mimo prześladowań, nielegalne imprezy! Podczas jednej z "wiankowych" uroczystości skonfiskowany został cały sprzęt pływający, zakupiony ze składek. Z chwilą odejścia ze stanowiska Hurki w 1894 r. Sytuacja zmieniła się diametralnie. W wyniku usilnych starań wspomnianej grupy działaczy, przychylności i poparciu gubernatora kaliskiego Michaiła Piotrowicza Daragana, człowieka światłego i przychylnego Polakom oraz zgody Zarządu Głównego Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących (Imperatorskoje Rossijskoje Obszczestwo Spasania na Wadach) w Petersburgu, w tym samym roku utworzony został Okręg Kaliski na czele którego stanął niestrudzony Józef Radwan. Na podkreślenie zasługuje fakt, że była to pierwsza w tym czasie legalnie działająca na ziemiach polskich organizacja ratownicza, posiadająca własny statut i zarejestrowana w urzędzie gubernianym. We wszystkich późniejszych wzmiankach prasowych, a nawet w pracy dra Wernica, w nazwie organizacji omijano słowa carskie oraz rosyjskie i powszechnie posługiwano się mianem Kaliskie Towarzystwo Ratowania Tonących. Ponieważ Radwan odegrał w historii Towarzystwa dominującą rolę, a ponadto stał się później postacią znaną w całym Królestwie, a następnie odrodzonej Rzeczypospolitej, należy mu poświęcić nieco więcej miejsca. Urodził się w Warszawie. Po ukończeniu II gimnazjum, następnie wydziału prawa na Uniwersytecie Warszawskim, skierowany został w 1884 r. Do pracy w kaliskim Sądzie Okręgowym i od tej pory związał się z miastem nad Prosną do końca swoich dni. Tutaj założył kancelarię adwokacką, a następnie pismo Gazeta Kaliska i przez długi okres pełnił stanowisko jej wydawcy i redaktora naczelnego. Oprócz działalności w dziedzinie ratownictwa wodnego był Radwan aktywnym członkiem Kaliskiej Straży Ogniowej, gdzie dosłużył się dożywotniego stopnia ogniomistrza. Wraz z innym zasłużonym kaliszaninem Alfonsem Parczewskim przyczynił się do rozwoju Kaliskiego Towarzystwa Muzycznego. Należał ponadto do Kaliskiego Towarzystwa Cyklistów. Sprawował też funkcję pierwszego prezesa Towarzystwa Teatralnego. W 1919 r. Zainicjował powołanie Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich i został również jego pierwszym prezesem. Był osobą powszechnie znaną i szanowaną. Pod kierownictwem tak wybitnego człowieka Kaliskie Towarzystwo Ratowania Tonących rozwijało się bardzo szybko. W 1898 r. Liczyło już 99 członków, co jak na tamte czasy i okoliczności, stanowiło imponującą rzeszę. Do statutowych celów organizacji należało utrzymywanie bezpieczeństwa na wodach, bezpośrednie niesienie pomocy tonącym, udzielanie pomocy w czasie klęsk powodzi, które prawie co roku nawiedzały okolice Kalisza i prowadzenie nauczania pływania. Nietrudno zauważyć, że pokrywają się one z aktualnymi zadaniami WOPR. Członkowie Towarzystwa od chwili jego powołania przystąpili do realizacji wymienionych celów z ogromnym entuzjazmem i zaangażowaniem. Wkrótce o kaliskiej organizacji słychać było również w stolicy Imperium Rosyjskiego. Dowodzą tego liczne wzmianki w ówczesnej prasie kaliskiej. O wysokiej randze Kaliskiego Okręgu świadczy fakt, że jego honorowym członkostwem obdarzeni byli: warszawski generał-gubernator generał-adiutant najjaśniejszy Książę Aleksander Konstantynowicz Imeretyński oraz gubernator kaliski tajny radca Michaił Piotrowicz Daragan. Towarzystwo dysponowało też niezłymi środkami tak finansowymi jak i rzeczowymi. Według zamieszczonego w prasie sprawozdania, w rok po założeniu posiadało 8 łodzi różnych typów oraz niezbędny podręczny sprzęt ratowniczy, zaś jego budżet wynosił 900 rubli, co stanowiło w tym czasie znaczny majątek. Jak już wyżej nadmieniono, działalność Kaliskiego Okręgu zyskała uznanie władz w Petersburgu. ówczesna prasa, za wydawanym przez kaliską organizację biuletynem Ratunek na wodach donosiła, że w mieście nad Prosną przebywał inspektor Oddziału Bałtyckiego Towarzystwa kapitan I klasy baron Nolken, skierowany przez Zarząd Główny w celu przeprowadzenia rewizji. Kontrolujący wysoko ocenił działalność miejscowej jednostki, szczególnie umiejętności ratowników, a władze naczelne wyraziły kierownictwu Okręgu uznanie za odpowiedni kierunek działalności, jak to określono w protokole. Przytoczony biuletyn Ratunek na wodach informuje również, że w Kaliszu utworzona została szkoła pływania oraz rozpoczęto budowę nowej przystani. Podkreśla także potrzebę dokonania pomiaru głębokości koryta rzeki Prosny, której wody były zdradliwe. Wielka szkoda, że żaden z wydanych numerów biuletynu nie zachował się, a pewne wydarzenia z tamtego okresu można wyłącznie odtwarzać ze znajdującej się na szczęście w muzeum prasy. Powracając do problematyki pływania, w jednym z wydań Gazety Kaliskiej zamieszczony został ciekawy artykuł nie podpisanego autora na temat tej dziedziny sportu jej związków z ratownictwem. Piszący, oprócz wskazówek dotyczących nauczania pływania oraz jego profilaktycznych zalet, podaje również zasady bezpiecznej kąpieli, aktualne do dnia dzisiejszego. Można domniemywać, że opracował je dr Leon Wernic, członek Towarzystwa i autor znanej i popularnej broszury Jak ratować tonących, wydanej w 1902 r. Praca ta wypełniła lukę tematyczną w literaturze ojczystej tamtego okresu i stanowiła wyraźny postęp w porównaniu z wydanym w latach 70-tych XIX w. Podręcznikiem dr Janikowskiego Wernic wprowadził do swego opracowania między innymi dwa najnowsze sposoby cucenia, jak określa te czynności, mianowicie metodę dr Caliano polegającą na uciskaniu mostka oraz sposób dr Laborda polegającą na wysuwaniu języka. Z zamieszczonych w kolejnych numerach Gazety Kaliskiej licznych informacji dowiadujemy się, że ratownicy Towarzystwa interweniowali często i skutecznie, a Prosna była rzeką głęboką i niebezpieczną, dno miała grząskie, a nurt pełen wirów. Pływał po niej nawet statek turystyczny. Dalej następuje szczegółowy opis poszczególnych, udanych interwencji ratowników. Mimo trwającej passy sukcesów, w łonie kierownictwa Okręgu Kaliskiego Towarzystwa Ratowania Tonących zaczęły pojawiać się, a następnie narastać konflikty, które w efekcie doprowadziły do jego likwidacji. Na bazie Towarzystwa Ratowania Tonących, które liczyło w tym czasie 174 członków, utworzone zostało w 1907 r. Kaliskie Towarzystwo Wioślarskie. Prezesem nowej organizacji został nadal Józef Radwan. Tej statut stanowił, że ma ono za zadanie rozwój sportu wioślarskiego, niesienie pomocy tonącym oraz nauczanie pływania. Niestety, w kolejnych latach założenia statutowe dotyczące ratownictwa wodnego zostały odsunięte na dalszy plan, a następnie całkowicie zaniechane. W taki oto sposób osobiste partykularne interesy oraz wygórowana ambicja garstki działaczy zniweczyły wieloletni dorobek rzeszy oddanych członków organizacji i doprowadziły ją do upadku. Na powstanie nowej, autonomicznej organizacji ratowniczej trzeba było czekać aż pół wieku. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe jest dziś sukcesorem chlubnych tradycji swojego poprzednika.

Materiały te pochodzą ze strony ZG WOPR